Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Αντί γράμμα...


Βγαίνω στους δρόμους ξυπόλητη 
να πέμψω ένα γράμμα στ' αστέρια. 
Με βλέπει να τρέχω η μοίρα μου 
κι αφήνει έναν ήχο να μ' έβρει. 
Ακούω στη νύχτα τον πόνο της, 
μα δεν αφουγκράζομαι εμένα. 
Ρωτώ τα πουλιά για ένα σύνθημα, 
για άλλο ένα στίγμα πορείας, 
κι εκείνα αποκρίνονται ήρεμα 
αλλάζοντας δέντρο του ύπνου. 

Σκοντάφτω στις πέτρες του δρόμου μου 
και ας σκαρφαλώνω αγκωνάρια... 
Θα μ' έβρει η μέρα κατάκοπη 
σε ένα δικό της μετόχι. 
Σκορπίζει στα δυο η αγωνία μου.
-Αυγή να προλάβω πριν φέξεις! 
Δεν ξέρω να ενώνω τον κόσμο μου, 
αργώ ν' απαντήσω, να νιώσω... 
Για τούτο διαλέγω τις νύχτες του 
σιωπή και φωνή μου να σμίξω. 

-Για να σας μιλήσω αστέρια μου 
θα πέμψω αντί γράμμα τραγούδι... 
Εκείνο θα τρέξει πιο γρήγορα 
γιατ' είναι απ' τις σπίθες της γης μου. 
Κρατάει στη χούφτα το δάκρυ της 
κι αλμύρα απ' αυτή της ψυχής μου. 
Κρατάει και τον πόνο της μοίρας της 
μα ξέρει και να τον γελάει...
Αγγίζει την άκρη του σύμπαντος, 
να φέρει και σας εδώ κάτω.


                                                  Ευαγγελία


ShareThis