Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

"Καλό λόγο να λες, καλός λόγος να ζεις."

  

Χριστουγέννων συνέχεια... Αυτό να μου πεις. 
   Ευτυχία. Αυτό τώρα, είναι ευτυχία είπε ο φίλος Χριστούγεννα, με το δώρο των τριάμισι ευρώ στα χέρια του ακόμα. Και ένιωσα υπέροχα που αυτό συνέβαινε εδώ, στο σπίτι μου. Λίγο πριν ευγνωμονούσα εκείνον, μα πιο πολύ τη γυναίκα δίπλα του, που είναι όπως είναι, και έτσι νιώθω ελεύθερη να εκφράζομαι και να πίνουμε καφέ με τον φίλο, δίχως δεύτερες και τρίτες σκέψεις ανάμεσα ή πίσω. Όπως θα έπινα με τον αδερφό. Πάντα περίμενα πως υπάρχει φιλία αμιγής ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. Και εδώ και καιρό το ζω. Το ίδιο εύχομαι για όλα όσα περιμένω... 
   Με παρέες ανάμικτες λοιπόν, φίλων και συγγενών, μικρών και μεγάλων, άκουσα κι ένιωσα πολλά ωραία και σ' αυτές τις γιορτές. Τόσο που απορώ λιγάκι όταν ρωτάω κάποιους για το πώς πέρασαν, να απαντούν: "Ε, τα συνηθισμένα" ή "κλασικά... οικογενειακά. Δεν ξέρεις;" ή το άλλο το ανάρπαστο: "Οι γιορτές είναι για τα παιδιά." Εκεί είναι που μου 'ρχεται να τρελλαθώ. Ποια παιδιά; Πού είναι τα Παιδιά; Πού πήγαν τα παιδιά;  Πώς ξεχωρίζεις τα παιδιά απ' τα Παιδιά; ...μου έρχεται να πω και δεν λέω. Και σκαρώνω τραγουδάκι στα όρθια, ζεσταίνοντας το φαγητό που έμεινε από χτες, και παρηγοριέμαι μπρος στο μάτι της κουζίνας μόλις φεύγει επισκέπτης που μου 'δωσε μία απ' αυτές τις απαντήσεις.
Έχουμε έναν φίλο 
 κι έναν αφέντη ήλιο 
ν' ανέβουμε πιο πάνω, ν' ανέβουμε πιο πάνω.
Τι λες και δεν δακρύζεις 
μικρή αφέντρα χαίτη 
τι λες κι όλο γυρίζεις 
στην πρώτη σου τη νιότη;
Έχουμε μια ράμπα 
κι ένα μικρό παλάγκο 
ν' ανέβουμε πιο πάνω, ν' ανέβουμε πιο πάνω.
Σ' αγάπησε κυρά μου 
και όμως δεν σου το 'πε 
και ξέρει πως κι εκείνος 
είναι παιδί όπως τότε...

   Έτσι σιγοτραγουδώντας και σιγογελώντας με τα λόγια που κατεβαίνουν αυθόρμηταε λίγο κόλλημα στους τελευταίους δύο μόνο στίχους) μου περνά η απογοήτευση, και δεν το κρύβω πως χαίρομαι κιόλας που κάποια χρόνια τελευταία, κάθε φορά τα ζω πλέον αλλιώς... Μήπως γιατί όλα αλλάζουν και είναι αλλιώς; Ακόμα και όταν δεν το γνωρίζουμε; Κάτι τέτοιο επισήμανε με έκπληξη και η φίλη μου Αγγέλα, καθώς είδε και άκουσε πρώτη φορά όπως είπε, νέους ανθρώπους, παιδιά, να συνεστιάζονται ευχάριστα βρίσκοντας ενδιαφέρουσα και χωρίς να θέλουν να βγουν, την παρέα μεγαλύτερων ανθρώπων. 
   Την παρέα πάντως, τα λαμπιόνια, τα τραγούδια, Χριστουγεννιάτικα και από τ' άλλα, που κάνουν την καρδιά να πετάει και το κορμί να χοροπηδά, λίγο κόκκινο παραπάνω στο σπίτι και πάνω μου, κι όλα αυτά που σταθερά θυμίζουν γιορτές, αναρωτιέμαι αυτές τις μέρες, αν θα τα κρατήσω για όλο το χρόνο... 
    Μα πιο πολύ θα ήθελα σίγουρα να κρατήσω το φωτεινό βλέμμα του γιου μου με κείνο το μειδίαμα από κάτω όταν με βλέπει μες τη χαρά, το γέλιο των φίλων και την έκπληξη για τα μικρά- μεγάλα θαύματα που ζούμε, και την μαγεία που παντρεύει όσα μοιάζουν αντίθετα. Α!...και την χαρά να ανακαλύπτω πως έχω ό,τι χρειάζομαι την στιγμή που το χρειάζομαι! Όπως χτες που σε μια τσέπη μου βρήκα άλλα είκοσι ευρώ να συμπληρώσω το ποσό της κάρτας που έληγε σήμερα. Διπλή η χαρά όταν είδα πως ήταν μόνο εβδομηνταέξι  κι εξήντα λεπτά το σύνολο αυτή τη φορά! Έτσι, μου έμειναν και για τον σημερινό καφέ με την Αγγέλα... Και "Αύριο, έχει ο Θεός" που έλεγε και η γιαγιά μου... Κι όσο για μεθαύριο, έχει η Ευαγγελία ιατρείο... Χμ... αυτό πως θα το κάνουμε τώρα να μοιάζει γιορτή; Δεν γίνεται λέω, δεν γίνεται! Και ούτε ο καλός ο λόγος το σώζει... Μμμ... λίγο τραγούδι ίσως;  
"Πάμε κάπου, πάμε κάπου"
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου


Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

"Χρόνια Πολλά και Καλά"

   

   
    Σήμερα το είδα! Κάτι καινούριο είχε γεννηθεί...
Το έλαβα από τον ήλιο στην πρωινή μου βόλτα. Μα δεν ήταν μόνο αυτό. Εκείνος έλαμπε έτσι και άλλες ημέρες. Το είδα σχεδόν παντού.
   Αφήνοντας τις κατσαρόλες στο φούρνο μου να σιγοψήνουν ό,τι ετοίμαζα και βγαίνοντας, είπα αρχικά πως θα κρύωνα με τα λιγότερα ρούχα που φόραγα, χωρίς το σκουφί μου και καλοκαιρινές μπαλαρίνες στα πόδια. Και ήταν τα πόδια μου αυτά που μίλησαν ύστερα. Πρώτη φορά λοιπόν για Χειμώνα, εκεί στο πλάι του δρόμου που στάθηκα, έσκυψα κι έβγαλα κάλτσες, να περπατάω πιο άνετα. Ποιος; Εγώ, που όταν έβλεπα πόδια γυμνά αλλονών στο ιατρείο μου το καταχείμωνο, άρχιζα και ανατρίχιαζα! Τώρα συνέχισα άνετα και σταθερά με κάλτσες και γάντια στην τσέπη. 
   Το ψιλικατζίδικο της γωνίας ήταν κλειστό. Αναμενόμενο σκέφτηκα, μα κάτι άλλο περίμενα. Στα λιγοστά αυτοκίνητα, καλοντυμένοι οδηγοί και οι κυρίες με τα γλυκά τους στα πόδια. Ένα ζευγάρι μεσήλικων μες τα καλά του, ανηφορίζει εκεί που εγώ κατεβαίνω.  Η γυναίκα αναπάντεχα μου εύχεται πριν προσπεράσω, με καλοσύνη γιαγιάς, σαν να με ξέρει: "Χρόνια πολλά κοπέλα μου!" 
   Ένιωσα οικεία και όμορφα. Πάντα η μοναξιά λιγοστεύει με μια καλημέρα. Πόσο μάλλον με μία ευχή... Στην στροφή ακούω μουσική και ψητού μυρωδιά αγγίζει την μύτη μου. Σήμερα είναι Χριστούγεννα! Και φαίνονται και σ' αυτή την αυλή που ζούνε Πακιστανοί. Καμιά μέρα που πέρναγα δεν ήτανε έτσι. Τώρα τραγουδούν τα τραγούδια τους. 
   Ως και ο Άρχοντας στο παρακάτω χωράφι φοράει σήμερα την φορεσιά του! Μου κάνει εντύπωση και μου έρχεται και να γελάσω. Τόσες φορές, τόσες μέρες με κρύο, και στη βροχή που τον συνάντησα, εκείνος γυμνός και στητός. Σήμερα όμως, ένα γαλάζιο πανωφόρι κάλυπτε το ωραίο του σώμα. Ποιος είναι ο Άρχοντας; Ένα άλογο που βλέπω συχνά, χωρις χαλινάρι, και μου το σύστησε κάποτε ο αφέντης του έτσι: "Άρχοντα". Αν... έχουν αφέντες τα άλογα, και πόσο μάλλον οι άρχοντες. 
   Καθώς λοιπόν έκανα τον κύκλο μου και γύριζα- μην κάψω το φαγητό σκεφτόμουν - και άφησα τον άρχοντα πίσω μου, μία κυρία έσερνε δύο σακκούλες σκουπίδια ως τον κάδο. Αταίριαστη χειρονομία για σήμερα έλεγα μέσα μου, αν και εγώ το ίδιο έκανα όταν ξεκίνησα, με δύο μικρότερες σακκούλες στα χέρια μου... Μοναχική χειρονομία να βγάζεις σκουπίδια στις δώδεκα ή ώρα Χριστούγεννα... Ναι; Γυρνάω και λέω "Χρόνια πολλά!" χωρίς να την ξέρω. Τι αναπάντεχος χείμμαρος επικοινωνίας που ήρθε μετά! Τρία μικρά εγγόνια της και δυο θυγατέρες με τους γαμπρούς της, μόλις έιχαν βγει για καφέ, και εκείνη, ίσα που πρόλαβε λίγο να συμμαζέψει μου έλεγε. Και... "άντε να πηγαίνετε σε λίγο" της ερχότανε να τους πει, γιατί τους είχε όλους μαζί τρεις ημέρες, και είχε πολύ κουραστεί. Όμως είναι χαρά. Εκεί καταλήξαμε και οι δυο την κουβέντα μας, και καθώς κάνω να φύγω, ακούω την ευχή:"Έτσι να σε ξαναδώ, με τα μακριά σου τα μαλλιά, τα ανέμελα, και χαρούμενη πάλι και την άλλη φορά!" Τι ωραία ευχή από μία ...άγνωστη; 
   Λίγο πριν φτάσω σπίτι, ξαναπερνώ απ' το ψιλικατζίδικο της γωνίας και ...όπα! Αυτήν τη φορά κάποιος είναι εκεί. Η γυναίκα του ζευγαριού που το έχει, καθισμένη απολαυστικά στον ήλιο, με μία κούπα στα χέρια της! Αυτό και αν είναι καινούριο! Άλλες μέρες σ' αυτή τη γωνιά, μια παρέα καθισμένων αντρών κουβέντιαζε πίνοντας κάτι, και η γυναίκα αυτή βιαστική να περνάει μέσα έξω φροντίζοντας κάτι... "Χρόνια πολλά και καλά!" της φώναξα καθώς χαιρετούσα με του ματιού μου την άκρη.  Κι εκείνη ανταπέδωσε ήρεμα, με τα αυτοκίνητα τώρα μπροστά της να περνούν βιαστικά για όπου πηγαίναν. 
   Άκουσα ξάφνου το γεμιστό κοτόπουλο να μου φωνάζει "θα καώ αν δεν έρθεις", και με την θύμιση της συνέπειας των φίλων να φτάνουν πάντα στην ώρα τους, επιτάχυνα λίγο το βήμα μου. Γυρίζοντας σπίτι, πρόλαβα το κοτόπουλο και με προλαβαίνουν οι φίλοι να κόβω σαλάτα. "Χρόνια πολλά και καλά!" τους υποδέχομαι με τα μαρούλια στο αριστερό μου χέρι, καθώς ανοίγω την πόρτα και τους αγκαλιάζω με το δεξί. Τελικά ο καλός λόγος, η ευχή που δίνεται αυθόρμητα χωρίς πρέπει και προσδοκίες, μήπως είναι το καλύτερο που γέννήθηκε σε τούτη τη μέρα;
                                                                    Ε. Σ.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

  

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΤΩΡΑ" του Eckhart Tolle):
  Ο νους δεν μπορεί ούτε να αναγνωρίσει ούτε να δημιουργήσει την ομορφιά. Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, ενώ ήσουν ολότελα παρών, υπήρξε αυτή η ομορφιά, αυτή η ιερότητα. 
   Επειδή το κενό ήταν στενό και δεν υπήρχε ετοιμότητα και εγρήγορση από τη μεριά σου, ίσως δεν κατάφερες να δεις τη θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα στην αντίληψη, στην δίχως σκέψη συναίσθηση της ομορφιάς, και στην ονομασία και ερμηνεία της σαν σκέψη. Το χρονικό κενό ήταν τόσο μικρό, ώστε φάνηκε σαν να είναι μία και μόνη διαδικασία. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι από τη στιγμή που μπήκε η σκέψη, το μόνο που είχες από αυτή την εμπειρία ήταν μια ανάμνησή της.
   Όσο μεγαλύτερο είναι το χρονικό κενό ανάμεσα στην αντίληψη και τη σκέψη, τόσο πιο βαθιά πας μέσα σου, δηλαδή, τόσο πιο συνειδητός είσαι. 
   Πολλοί άνθρωποι είναι τόσο φυλακισμένοι στο νου τους, ώστε η ομορφιά της φύσης δεν υπάρχει πραγματικά γι αυτούς. Μπορεί να πουν "τι όμορφο λουλούδι". αλλά αυτο είναι απλώς μια μηχανική νοητική ετικέτα. Επειδή δεν είναι ήσυχοι, δεν είναι παρόντες, δε βλέπουν αληθινά το λουλούδι, δε νιώθουν την ουσία του, την ιερότητά του - όπως ακριβώς δεν ξέρουν τον εαυτό τους, δε νιώθουν την ίδια τους την ουσία, την ίδια τους την ιερότητα. 
   Επειδή ζούμε σ΄έναν πολιτισμό που κυριαρχείται τόσο πολύ από το νου, το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της μουσικής και της λογοτεχνίας είναι, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, χωρίς ομορφιά, χωρίς εσωτερική ουσία. Ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι που τα δημιουργούν όλα αυτά δεν μπορούν - έστω και για μια στιγμή - να ελευθερωθούν από το νου τους. Έτσι, δεν είναι ποτέ σε επαφή με εκείνο το μέρος μέσα τους όπου γεννιούνται η αληθινή δημιουργικότητα και η ομορφιά. 
   Ο νους, αφημένος στον εαυτό του, δημιουργεί τερατουργήματα, και όχι μόνο σε γκαλερί τέχνης. Κοίτα τις πόλεις μας, κοίτα τους βιομηχανικούς σκουπιδότοπους. Κανένας πολιτισμός δεν δημιούργησε ποτέ τόσο μεγάλη ασχήμια.
  

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

                                     Μουσική Κώστας Καπνίσης Στίχοι Αλέκος Σακελλάριος

"τώρα που νυχτώσαμε
σφίξε μου το χέρι

Μη σε νοιάζει που το φως
είναι λιγοστό
και περπάτα δίπλα μου
όπως περπατώ"

Έτσι απλά...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

"ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΚΙΝΑ"

Μανώλης Μητσιάς
Δισκογραφία : Στο δρόμο με τα χάλκινα(1996)
Στίχοι : Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική : Kiki Lesendric
Μία σπάνια, όμορφη συνολικά μουσική συνεργασία που απορώ πώς δεν ακούγεται συχνά...
"ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ" Απίστευτος τίτλος για ένα τσιφτετέλι τόσο ωραίο, που δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην το χορέψω κοιτώντας τον ουρανό...
...και τελειώνουμε με ένα χασάπικο που τα λέει όλα!

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Δυο ποιητές, δύο τραγούδια που συνομιλούν... Και ένας ερμηνευτής ανάμεσά τους που...
Εμένα με αγγίζουν. Εσάς; 
 
 

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Κάποιες φορές το να μην πάμε πουθενά, είναι σαν να πηγαίνουμε παντού. Γιατί αυτές τις φορές η ομορφιά είναι τόσο μπροστά στα μάτια μας, που χρειάζεται μόνο λίγο να κοντοσταθούμε (ακόμα και τυχαία), να ανασάνουμε τον αέρα γύρω, για να προλάβουν τα μάτια να την συλλάβουν.  Είναι τόσο μικρή, απλή και απέρριτη, που δεν θα μας γέμιζε και ούτε θα μας ξάφνιαζε αλλιώς... Όπως φαντάζομαι πολλά από κείνα που θα 'χουμε στην ζωή μας όλοι προσπεράσει... 
Και όμως έτσι τελικά, ίσως να μην χρειάζεται να πάμε πουθενά αλλού για να την βρούμε. Να μην περάσουμε τίποτα άλλο, και άρα και να μην την προσπεράσουμε πια. Χμ...κι ύστερα ποιος θα μιλάει  ή θα τρέχει για να αλλάξει κάτι; 'Ισως αυτό να είναι η αλλαγή. Αυτό που γίνεται μέσα μας και ανοίγει την όρασή μας. Αυτό το ίδιο που ανοίγεται ύστερα μπροστά μας.

Λίγο λευκό με κόκκινο,
μια ανάσα μοναχά πληρότητας, 
και το "παντού" είναι στην βάση μας.
ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ...    ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;

Κοιτώντας στοχαστικά την οικογένεια που έφτιαξα, αυτήν που άλλαξα, αυτήν που με γέννησε, εκείνη που με μεγάλωσε, αυτήν που με ξεπροβόδισε, εκείνη που δοκίμασα, αυτήν που ονειρεύτηκα, εκείνη που δεν γνώρισα ακόμα μα ... και εκείνη την Άλλη που κάποιες φορές στον βαθύ πόνο νοστάλγησα σαν από μια βαθύτερη και απ' τον πόνο, επιθυμία λύτρωσης και όχι ανάμνηση, κατέβηκαν τα λόγια σαν σηματοδότες...

Οικογένεια πάει να πει σπιτικό. Μία εστία. 
Το μέρος που διαλέγεις για να είσαι παρών.  
Είναι ένα όνομα; Μία αξία; 
Δεν είναι αγία, τη λέω ιερή. 
Κι αν λες δεν τη διάλεξες, σε διάλεξε εκείνη. 
Είναι εκεί όπου επιστρέφεις ελεύθερα. 
Και τι πάει να πει; 
Μία σπρωξιά για προχώρημα... 
Σε βλέπω κι ας μη σου το λέω...
Κουράστηκα, μα είσαι ευλογία... 
Σε ήξερα νόμιζα, μα κάθε φορά σε μαθαίνω... 
Σε νοιάζομαι ακόμα και όταν κοιμάσαι... 

Οικογένεια είν' το μαζί και όχι το χώρια. 
Σε στηρίζω κι ας μη μου το ζήτησες.  
Έτσι, γιατί  είσαι δίπλα μου...
Θρέφουμε κάτι που μας αρέσει.  
Δεν είν' τα παιδιά τα κοινά απαραίτητα, 
μα σίγουρα είναι τα όνειρα. 
Εκεί οπού η χαρά μεγαλώνει και μικραίνει η λύπη. 
Και όταν σβήνουν κεριά, τραγουδάει τουλάχιστον ένας. 

Οικογένεια πάει να πει μοιραζόμαστε... 
Ένα έδαφος για σταθερότητα 
και μία αγκαλιά για ελευθερία. 
Οικογένεια θα πει και τεντωμένο σκοινί. 
Κι άμα είσαι πάνω, θα πει ισορροπία. 
Εκεί που τα άπλυτα όλα βγαίνουν στη φόρα... 
Και στ' αλήθεια εκεί, όπου θέλεις να μείνεις γιατί σε αποδέχονται. 
Οικογένεια θα πει να οσμίζεσαι... Ποιος χρήζει την δύναμη και ποιος την σιωπή σου. 
Οικογένεια και στην διαφορά, του μόνος απ' το μονάχος. 
Οικογένεια εκεί που απλά... λογαριάζεσαι.-
                                                                           Ε. Σ.

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

"Άμαθοι στην ειρήνη"

Γιομίσαμε τις ρούγες με ανεμομαζώματα. 
Τα παιδιά μας δεν θέλουνε πια να παίξουν κρυφτό. 
Κρύβουν ό,τι απόμεινε πίσω από μία οθόνη. 
Μην κοιτάς τι κοιτούν, τι "βλέπουν" να ψάχνεις. 
Το ίδιο και με εμάς. Το ίδιο τ' αγιάζι. 
Πίσω απ΄την εικόνα, οι λέξεις - οι ανείπωτες - 
και η στοργή που γυρεύουμε... όπως κι εκείνα. 

Μία παλιά ατμομηχανή, το τραίνο που νομίζεις πως έχασες. 
Κουράστηκε απλά να παραδίδει τους χτύπους του.  
Είναι και η οθόνη στη μέση... Ξεγελά τις καρδιές 
που δεν ξέρουνε πόλεμο, τις άμαθες όμως και στην ειρήνη.  
Σαν τα παιδιά μας και πάλι, που τους μεγάλους καμώνονται,  
πιασμένα από μία ιδέα. Δεν μεγαλώσαμε ακόμα σου λέω, 
για να την γιορτάσουμε. Να δούμε αυτό το "μεγάλο"παιγνίδι. 

                                                                                    Ευαγγελία

ShareThis