Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

"ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΚΙΝΑ"

Μανώλης Μητσιάς
Δισκογραφία : Στο δρόμο με τα χάλκινα(1996)
Στίχοι : Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική : Kiki Lesendric
Μία σπάνια, όμορφη συνολικά μουσική συνεργασία που απορώ πώς δεν ακούγεται συχνά...
"ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ" Απίστευτος τίτλος για ένα τσιφτετέλι τόσο ωραίο, που δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην το χορέψω κοιτώντας τον ουρανό...
...και τελειώνουμε με ένα χασάπικο που τα λέει όλα!

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Δυο ποιητές, δύο τραγούδια που συνομιλούν... Και ένας ερμηνευτής ανάμεσά τους που...
Εμένα με αγγίζουν. Εσάς; 
 
 

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Κάποιες φορές το να μην πάμε πουθενά, είναι σαν να πηγαίνουμε παντού. Γιατί αυτές τις φορές η ομορφιά είναι τόσο μπροστά στα μάτια μας, που χρειάζεται μόνο λίγο να κοντοσταθούμε (ακόμα και τυχαία), να ανασάνουμε τον αέρα γύρω, για να προλάβουν τα μάτια να την συλλάβουν.  Είναι τόσο μικρή, απλή και απέρριτη, που δεν θα μας γέμιζε και ούτε θα μας ξάφνιαζε αλλιώς... Όπως φαντάζομαι πολλά από κείνα που θα 'χουμε στην ζωή μας όλοι προσπεράσει... 
Και όμως έτσι τελικά, ίσως να μην χρειάζεται να πάμε πουθενά αλλού για να την βρούμε. Να μην περάσουμε τίποτα άλλο, και άρα και να μην την προσπεράσουμε πια. Χμ...κι ύστερα ποιος θα μιλάει  ή θα τρέχει για να αλλάξει κάτι; 'Ισως αυτό να είναι η αλλαγή. Αυτό που γίνεται μέσα μας και ανοίγει την όρασή μας. Αυτό το ίδιο που ανοίγεται ύστερα μπροστά μας.

Λίγο λευκό με κόκκινο,
μια ανάσα μοναχά πληρότητας, 
και το "παντού" είναι στην βάση μας.
ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ...    ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;

Κοιτώντας στοχαστικά την οικογένεια που έφτιαξα, αυτήν που άλλαξα, αυτήν που με γέννησε, εκείνη που με μεγάλωσε, αυτήν που με ξεπροβόδισε, εκείνη που δοκίμασα, αυτήν που ονειρεύτηκα, εκείνη που δεν γνώρισα ακόμα μα ... και εκείνη την Άλλη που κάποιες φορές στον βαθύ πόνο νοστάλγησα σαν από μια βαθύτερη και απ' τον πόνο, επιθυμία λύτρωσης και όχι ανάμνηση, κατέβηκαν τα λόγια σαν σηματοδότες...

Οικογένεια πάει να πει σπιτικό. Μία εστία. 
Το μέρος που διαλέγεις για να είσαι παρών.  
Είναι ένα όνομα; Μία αξία; 
Δεν είναι αγία, τη λέω ιερή. 
Κι αν λες δεν τη διάλεξες, σε διάλεξε εκείνη. 
Είναι εκεί όπου επιστρέφεις ελεύθερα. 
Και τι πάει να πει; 
Μία σπρωξιά για προχώρημα... 
Σε βλέπω κι ας μη σου το λέω...
Κουράστηκα, μα είσαι ευλογία... 
Σε ήξερα νόμιζα, μα κάθε φορά σε μαθαίνω... 
Σε νοιάζομαι ακόμα και όταν κοιμάσαι... 

Οικογένεια είν' το μαζί και όχι το χώρια. 
Σε στηρίζω κι ας μη μου το ζήτησες.  
Έτσι, γιατί  είσαι δίπλα μου...
Θρέφουμε κάτι που μας αρέσει.  
Δεν είν' τα παιδιά τα κοινά απαραίτητα, 
μα σίγουρα είναι τα όνειρα. 
Εκεί οπού η χαρά μεγαλώνει και μικραίνει η λύπη. 
Και όταν σβήνουν κεριά, τραγουδάει τουλάχιστον ένας. 

Οικογένεια πάει να πει μοιραζόμαστε... 
Ένα έδαφος για σταθερότητα 
και μία αγκαλιά για ελευθερία. 
Οικογένεια θα πει και τεντωμένο σκοινί. 
Κι άμα είσαι πάνω, θα πει ισορροπία. 
Εκεί που τα άπλυτα όλα βγαίνουν στη φόρα... 
Και στ' αλήθεια εκεί, όπου θέλεις να μείνεις γιατί σε αποδέχονται. 
Οικογένεια θα πει να οσμίζεσαι... Ποιος χρήζει την δύναμη και ποιος την σιωπή σου. 
Οικογένεια και στην διαφορά, του μόνος απ' το μονάχος. 
Οικογένεια εκεί που απλά... λογαριάζεσαι.-
                                                                           Ε. Σ.

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

"Άμαθοι στην ειρήνη"

Γιομίσαμε τις ρούγες με ανεμομαζώματα. 
Τα παιδιά μας δεν θέλουνε πια να παίξουν κρυφτό. 
Κρύβουν ό,τι απόμεινε πίσω από μία οθόνη. 
Μην κοιτάς τι κοιτούν, τι "βλέπουν" να ψάχνεις. 
Το ίδιο και με εμάς. Το ίδιο τ' αγιάζι. 
Πίσω απ΄την εικόνα, οι λέξεις - οι ανείπωτες - 
και η στοργή που γυρεύουμε... όπως κι εκείνα. 

Μία παλιά ατμομηχανή, το τραίνο που νομίζεις πως έχασες. 
Κουράστηκε απλά να παραδίδει τους χτύπους του.  
Είναι και η οθόνη στη μέση... Ξεγελά τις καρδιές 
που δεν ξέρουνε πόλεμο, τις άμαθες όμως και στην ειρήνη.  
Σαν τα παιδιά μας και πάλι, που τους μεγάλους καμώνονται,  
πιασμένα από μία ιδέα. Δεν μεγαλώσαμε ακόμα σου λέω, 
για να την γιορτάσουμε. Να δούμε αυτό το "μεγάλο"παιγνίδι. 

                                                                                    Ευαγγελία

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

ΣΤΙΓΜΕΣ...

Γιατί η ομορφιά είναι εδώ. 
Γιατί η Ζωή είναι εδώ. 
Γιατί η στιγμή είναι εδώ. 

 Στίχοι: Πάρης Μίτσος
Μουσική: Μιχάλης Νικολούδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Σκουλάς
Άλλες ερμηνείες: Νίκος Ξυλούρης

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον Ήλιο-Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό.

Και χωρίς τα φτερά δεν φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά.

Λευτεριά στους ανέμους ζητάω
έχω πάψει να είμαι θνητός
ανεβαίνω ψηλά κι αγαπάω
δίχως σώμα χρυσός αετός.

Και χωρίς τα φτερά δεν φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά.

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον Ήλιο-Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΩΡΑ!!

ΑΝ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ Η ΛΕΞΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ, ΑΝ Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΕ ΤΑΛΑΝΙΖΕΙ, ΚΑΙ ΑΝ Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΑΚΡΙΝΟΣ ΣΥΓΓΕΝΗΣ, ΕΛΑ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 8, ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ! ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ!
 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΕΡΕΤΗ
 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΜΠΕΣ ΕΔΩ: http://www.inevart.com/#!lifestyle/c14ak
ΥΣ. ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΩ, ΣΤΟ ΑΛΙΚΟ!
ΟΙ Έλληνες & Ξένοι Δημιουργοί
Και η Ένωση εικαστικών ΔΙΩΝΗ
Σας Προσκαλούν στην
Ομαδική Εικαστική Έκθεση
ΕΜΠΝΕΥΣΗ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Στο ΑΛΙΚΟ Αγ. Δημητρίου 16 ψυρρη
Στις 20/1/2016 και Ώρα 18.30


ΘΑ ΧΑΡΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ!

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

"Ο Διγενής σήμερα"   
Υπό αυτόν τον τίτλο σας προσκαλώ και προσωπικά την Πέμπτη αυτή, στις 21 Ιανουαρίου δηλαδή, και βράδυ στις 8.00, για να βρεθείτε μαζί μου στον εκθεσιακό χώρο του Δημαρχείου Περιστερίου.
Με την ευκαιρία του καλέσματος από τον κ. Σκουρτέλη για μία παρουσίαση σχετική με το θέμα της έκθεσής του, παρακινήθηκα να εκφράσω την οπτική και αίσθησή μου για την αξία του Διγενή στις ημέρες μας. Για την αφορμή και την υπενθύμιση που μας δίδεται. Ορμώμενη και εγώ από την ίδια ίσως ανάγκη που διατήρησε ζωντανή την μνήμη του στους αιώνες. Την ανάγκη υπέρβασης... 
Ελάτε να περπατήσουμε για λίγο μαζί, μέσω λόγου και εικόνας, ποίησης και ζωγραφικής παράστασης και με αφορμή τον Διγενή, στα ίχνη της δικής μας ψυχής.

Ευαγγελία Σερέτη 

ΥΣ. Θα χαρώ να σας δω εκεί!


Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

"..do it with attention"


Whatever you do, do it with attention . Every time you touch, or move a thing, observe the kiss of surfaces. Do things carefully. The result won’t be a bolt of lightning out of the blue, but very slowly, through your own effort, you can transform yourself. Whether you wash a plate, make a bed or sharpen a pencil - where one surface touches another, put your attention there. Then you will know. All kinds of doors will open up. 
Stay connected to your senses. This isn't a mystical experience. If you drift, come back. That's the practice. After a while that becomes a way of doing, of being. You start out connecting to your senses, and then through your senses, you are connected to the world.

Lama Chogyal
 
"ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΛΙΑ ΤΗΣ ... ΣΤΟΡΓΗΣ"

ShareThis