Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

"Η Χορωδία μας"

 
Την κλωστή μας τραγουδάμε και όλο ανεβαίνουμε φορά τη φορά, ακόμα και όταν δε φαίνεται... 
Εγώ έτσι νιώθω. Είναι η χαρά που μιλάει από μέσα μου και την καταλαβαίνω σαν έρχεται η ώρα να βρεθούμε ξανά ή όταν χοροπηδώ που καταφέρνουμε να συνηχήσουμε όμορφα σ' ένα τραγούδι. Τραγούδησα μόνη, σόλο όπως λένε, σε κάποιες απόπειρες να εκφραστώ μέχρι τώρα πληρέστερα. Όμως η ομάδα είναι άλλη εμπειρία. Την ξεγνοιασιά και το μοίρασμα πιότερο αγγίζω εκεί. Γι αυτό ευχαριστώ για το καλοδέξιμο όλους τους. Μα ιδιαίτερα το δάσκαλό μας, τον Κώστα Φουντούκη. Που απ' ότι κατάλαβα έχει ένα όνειρο που μας ταιριάζει. Αυτό στο οποίο μαζί σας θα πάμε το Σάββατο ετούτο, εάν επιθυμείτε να συνταξιδέψετε... 
Δεν ξέρω γιατί, μα σα να μου λέει κάτι βαθύτερο ακόμα για μας, η φωτογραφία η παρακάτω:

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

"Το παραμύθι σου άνοιξε..."

  








  Ανάμεσα σ' έναν καφέ γνωρίστηκα μ' αυτό το βιβλίο, που μου άρεσε πολύ και το παρήγγειλα αμέσως! Ήταν από κείνες τις φορές που μια φιλική κουβέντα άνοιγε σε μία ευλογία...







  Πάντα ένιωθα πως πίσω από τα παραμύθια, εκτός από τα προφανή διδάγματα, κρύβονταν πνευματικές αλήθειες. Αυτές αγγίζονται σ' αυτό το βιβλίο.
Η γραφή του μπορεί να μην είναι περίτεχνη, όμως "όσο πιο καλά τα ξέρεις, τόσα πιο απλά τα λες"... 
Έτσι δεν είναι; 








  Πόσο μάλλον όταν συγγραφέας του είναι ένας κληρικός: ο π. Σπυρίδων Βασιλάκος

"Το παραμύθι σου άνοιξε..."

Από τα παραμύθια του χθες στη αλήθεια του σήμερα!

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Αύριο...

Αύριο θα είμαι μ' αυτούς 
που δινουν ονόματα στις λύπες τους 
και ξαφνιάζονται από έρωτα για κάτι γνωστό. 
Όμως δεν είναι αυτή η αλήθεια μου. 
Η ψυχή μου αγαπάει το άγνωστο 
που δίνει αέρα και χώρο στα όνειρα,
γιατί ενέχει τα θαύματα. 
Αν θα με δεις μην τρομάξεις. 
Στο λέω να ξέρεις πως πειραματίζομαι. 
Διασκεδάζω στον χρόνο μαθαίνοντας 
το άλφα, το βήτα, το έψιλον... 
μέχρι να βγεις απ' την πόρτα σου για το ωμέγα
για σένα, για μένα, για όλα τα θαύματα. 

                               Ευαγγελία Σ. (Από την συλλογή μου "Περπατώντας στη βροχή")

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Αυτό το μπαλόνι γιορτής που απόμεινε, 
στο λέω από δω, πως είναι  για σένα. 
Πιο καθαρά θαρρώ πως δεν γίνεται 
από τόσο μακριά και να σου μιλάω. 

Αλήθεια που γράφεται, αλήθεια που λέγεται.

Αλήθεια από δω χωρίς να σκοντάφτεις,
αλήθεια κοντά, και να στην προσφέρω.
Αλήθεια χωρώ και μες τη συγχώρεση, 
αλήθεια είσαι εσύ, που δεν το φωνάζει.   

                                          Ευαγγελία Σ.

 

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

"Λόγια της Πηνελόπης"

Όποιος το παίζει Οδυσσέας που δε φτάνει ποτέ, 
να ξέρει πως δεν είναι έντιμο. 
Δικαιούται και την βασίλισσα και το βασίλειο. 
Κανείς δεν είπε ότι αυτό είναι εύκολο. 
Μα ούτε και ανέφικτο. 

-Μείνε και άκουσε τις εντολές. 
Σου παραδίδω τα σκήπτρα μου. 

Όποιος δεν ξέρει τι άφησε πίσω του 
πώς θα 'βρει ποτέ τι είναι  μπροστά του; 

Υπακοή και σιωπή. Σε κάτι που είναι 
πιο πέρα από σένα και μένα, 
και μέσα μας τέλειο.  

                                                      Ευαγγελία Σ.

 

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

"Παιδί"

   Από μήτρα γυναίκας γεννημένη η απόφαση... Ζωής. Το σπέρμα δοσμένο από κείνον που θέλει να δώσει... Αγάπη. Θέλει ή μπορεί; Γνωρίζει; 
   Κανείς. Κανείς δεν γνωρίζει από πριν. Μόνο νομίζει... πως ξέρει.
   Και η ζωή είναι δω! Σε μένα, σε σένα, αναμεσά μας και γύρω μας. Σ' εκείνα τα πλάσματα που ήρθαν εδώ για να μας διδάξουν. Πιότερο απ' όσο εμείς. Το ποιοι θα μπορούσαμε να 'μαστε αν το επιτρέπαμε. Πιότερο απ' όσο νομίζουμε.
   Κι ύστερα φως, κι έπειτα απόγνωση, και πάλι μια αχτίδα φερμένη απ' το τίποτα, ένα γέλιο μικρό, ένα χάδι ολόκληρο, ένα θαύμα... μεγάλο! Η ανάσταση. Αυτού που δεν ξέραμε καν πως υπάρχει. Πως ήτανε ήδη εδώ. Πριν από μένα, από σένα, από κείνα που ήρθαν και τ'άλλα που έρχονται. Μόνο νομίζαμε. 
   Και είναι αλήθεια ετούτη η απορία μας: Ανασταίνεται εκείνο που είναι αιώνιο; Ποτέ ...και αιώνια. 
Σαν αστραπή. Που κι αν δεν προλάβαμε πριν να τη δούμε, σίγουρα λίγο θα την ακούσαμε. Ήταν βροντή. Κι αν όχι κι αυτό, πάλι κάπου θα υπάρχει αποτύπωμα.  Ας ψάξουμε. Μην πούμε ότι δεν ήρθε. Ούτε ότι δεν έγινε.  Έγινε. Υπάρχει. Είναι κάπου εδώ. Δεν το νομίσαμε.

                                                                                                                                     Ευαγγελία Σ.
"ΔΥΝΑΤΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ"

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

"ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΜΠΑΜΠΑ;"

Πατέρα μου, γιατί πήρες αυτή τη βάρκα τόσο νωρίς; 
Δεν πρόλαβα καν να σε χαιρετήσω. Να σου πω πως σ' αγαπώ 
και πόσο ήθελα μια αγκαλιά...
Όσες ανηφόρες κι αν τράβηξα, όσους Χειμώνες κι αν πέρασα, βρήκα φεγγάρια που σού 'μοιαζαν, μα δεν ήσουν εσύ. 
Κύκλους ξανά και ξανά, που μου έλειψες τόσο... ανομολόγητα... 
Που ακόμα μου λείπεις... 
Σου έδειξα άραγε πόσο σε ήθελα; 
Πως ασφάλεια ένιωθα μόνο μαζί σου; 

                                                            Ευαγγελία

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

"Ούτε πάνω, μήτε κάτω"

Κρεβάτια πήρες πολλά καλέ μου άντρα. 
Σε κάποιο απ' αυτά μπορεί να με είδες. 
Τώρα, ψάξε καλύτερα αυτή τη γυναίκα. 
Ούτε πάνω, μήτε και κάτω απ' αυτά,
μα ολό'ι'σια μες την Πηγή σου. 
Ψάξε γι αυτή την ουσία της, 
που εσύ κουβαλάς εν αγνοία.                                                
Όχι για κείνη που νόμιζες πως σε ευνούχισε 
κι ας ήταν η ίδια η μάνα σου. 
Ακόμα κι αν το 'κανε, ήταν γιατί το μπορούσες 
να σώσεις τη δύναμη που είναι και ισχύς μου. 
Ψάξε για σένα που με έχεις πάντα εκεί 
μες τα φυλλοκάρδια σου. 
Και ύστερα, όταν με βρεις 
και νιώσεις πως κάποτε ήμασταν ένα, 
θα βλέπεις κι απ' έξω σου πιότερο 
και όλο καλύτερα θα με αναγνωρίζεις.

                                                    Ευαγγελία Σ.
 
 

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

"Ενοποίηση"

"Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, πέφτει και σε πλακώνει"... 
Είπα να το σεβαστώ λοιπόν, μιας και όταν έγινε χάρηκα τόσο πολύ, και το παραθέτω εδώ ξεκινώντας αρχικά από ένα απαντητικό γράμμα στον άνθρωπο που ψάχνοντας στο διαδύκτιο, βρήκε και επέλεξε το ποίημά μου "Μισή" για μια σημαντική εκδήλωση με στόχο την ενότητα πολλών φορέων και συλλόγων στο νομό Πέλλας, και αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης. 

Στις 18 Μαρτίου 2017 - 12:37 μ.μ.
  
 Ό,τι σας γράφω μπορείτε να το μεταφέρετε ατόφιο στην συνάθροισή σας, για την οποία εύχομαι να λειτουργήσει αληθινά σαν σημείο εκκίνησης μιας ουσιαστικής ενότητας ανάμεσα στους συλλόγους που εκπροσωπούνται, και ανάμεσα στους ανθρώπους που τους απαρτίζουν και ωφελούνται από την ύπαρξή τους.
   Καταρχήν για τον τριπλό λόγο της σημερινής ημέρας, με μεγάλη χαρά, τιμή και συγκίνηση, δίνω την άδειά μου να απαγγείλει το ποίημά μου "Μισή" ο Αντώνης. Μακάρι να το γνώριζα πιο νωρίς, για να έρθω να τον ακούσω. Σε ένα ποίημα με το οποίο συμβολίζω την ανάγκη αναγνώρισης, αποδοχής και ενότητας με καθετί που μοιάζει διαφορετικό μέσα μας και γύρω μας. Γιατί ο καθένας θέλει να αγαπιέται. Από το σύμπαν ως την πιο μικρή μονάδα, και από τον άνθρωπο ως την Θεία Πηγή της άπειρης αγάπης των πάντων, που γνωρίζει σοφά τι Ποιεί την κάθε στιγμή... Σας μιλώ εδώ και σαν μητέρα με την ευλογία ενός γιου που έφερε στη ζωή μας μια μορφή εγκεφαλικής παράλυσης, και σαν δημιουργός, μα πρωτίστως σαν άνθρωπος που ένιωσα την δική μου βαθιά ανάγκη να αγαπηθώ όπως είμαι, σκύβοντας και βλέποντας μέσα μου την διαφορετικότητα και την ατέλεια, αλλά και την σοφία που ενέχεται ακόμα και σε ό,τι δεν μου αρέσει. Και σας εξηγώ...
    Αυτή η ίδια σοφία με έφερε πρώτη φορά στα μέρη σας δεκαπέντε χρονών να εργαστώ στα καπνοχώραφα για αρκετά Καλοκαίρια, Έφηβη τότε, ένιωθα βαριά την φυλακή και καταπίεση όλων εκείνων των συναισθημάτων αδικίας, θυμού, οργής, ματαίωσης, ακόμα και ντροπής που έχει η σκληρή εργασία πριν την ενηλικίωση, και μάλιστα σε ξένο τόπο. Τόσο βαριά, που για τρία χρόνια μετά, αφού σταμάτησα και ενώ τελείωνα το Πανεπιστήμιο, έβλεπα ακόμα εφιάλτες πως δούλευα εκεί! Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο...Ευλογία είναι ό,τι συμβαίνει στην ζωή μας.Γιατί ποτέ δεν θα φανταζόμουν έναν τέτοιο κύκλο τριάντα πέντε χρόνων ζωής, που η Θεία Σοφία επέλεξε και με ξαναφέρνει εδώ σήμερα. Από τότε δηλαδή που ντρεπόμουν να φανερώσω τα χέρια με τα μαύρα μου νύχια απ' τον καπνό, ως τώρα που φανερώνω κάτι απ' την καρδιά μου, με αυτό εδώ το ποίημα. Και σας ομολογώ επίσης εδώ, σε μια τέτοια μέρα αφιερωμένη στην ποίηση, πως "τα πιο βαθιά λόγια μου του ποιητή, έρχονται από έναν Άγιο τόπο, όπου συναντιούνται οι επιθυμίες με τις ανάγκες."
   Με πολλή ευγνωμοσύνη λοιπόν και ευτυχία για την συνεύρεση και αυτό το μοίρασμα, σας ευχαριστώ και σας χαιρετώ.

Ευαγγελία Σερέτη.

Υ. Σ: Στην διάθεσή  σας ειλικρινά, για ότι θα μπορούσα να συντελέσω από την δική μου θέση για την ειρήνη και την ενότητα.

Παρακάτω είναι η σχετική δημοσίευση που αντέγραψα εν μέρει από το http://www.anatolikdapmea.gr που είναι η επίσημη ιστοσελίδα του

ΕΝΟποίηση
Στις 18 Μαρτίου 2017 είχαμε τη χαρά και την τιμή να συμμετάσχουμε σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση με την ονομασία «ΕΝΟποίηση» που έγινε για πρώτη φορά στην πόλη μας, αφιερωμένη στην παγκόσμια ημέρα ποίησης στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πέλλας.

Στην εκδήλωση αυτή που είχε στόχο την ενοποίηση συλλόγων και φορέων πήραν μέρος πολλοί σύλλογοι και φορείς όπως το ΕΕΕΕΚ, το ΚΕΔΔΥ, το ΚΑΠΗ, το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, το Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου, ο Σύλλογος Φίλων Νοσοκομείου, ο Σύλλογος Καρκινοπαθών, η Ομοσπονδία Γυναικών, ο Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων, ο Σύλλογος Εποχιακά Απασχολούμενων Γυναικών, Εκπρόσωπος του ΚΔΑΠ – ΑμεΑ Γιαννιτσών, ο Ανέστης Κολυμπάρης με το ποίημα της Ευαγγελίας Σερέτη – την ευχαριστούμε πολύ για την άδεια που μας έδωσε να παρουσιάσουμε το ξεχωριστό ποίημά της με τίτλο «Μισή» – ο Ανέστης το απήγγειλε εξαιρετικά εντυπωσιάζοντας το κοινό που κατέκλισε την αίθουσα.

Το αναφερόμενο ποίημα: 



                        Μισή    

Το χέρι σου απλώνεις κομμάτι απ’ τον ήλιο,  

σελήνη σου δίνω μισή από χέρια·

αιώνια κύκλο γυρεύει το φως τους
κι εμείς στη σκιά τους χανόμαστε χώρια.


Με βήμα που ξέρει πού είναι ο δρόμος,

κοιτάζω ψηλά εσένα να φτάσω
κι αν κάτι μου λείπει δε θέλω να ψάχνω
αγάπα με τώρα που είμαι όπως είμαι.


                                                                                                          

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

"Καινούρια γυναίκα"

Η καινούρια γυναίκα δεν αρχινά απ' τον έρωτα! 
Κάθε της κύταρο δονεί η ζωή και την μεθάει ο χτύπος κι η ανάσα της. 
Η καινούρια θωρεί την παλιά, μα την αφήνει ξοπίσω της.  
Όταν κοιτά, αφήνει το ίχνος της γιατί 'ναι μοιραία...
Χαμογελά και χορεύει οπωσδήποτε! 
Δεν τρέχει να "χάσει" κιλά, μα αφήνει τα βάρη που κράταγε πάνω της. 
Όπου αφαιρεί, προσθέτει αρμονία. 
Κι από τις "φέτες"...  διαλέγει καρπούζι. 
Ούτε τη νοιάζει το πόσο σου, μα μόνο το πώς. 
Αν τυχερός, κοντά της σταθείς, δε θα σου δείξει το ψέμα γι αλήθεια της. 
Τέτοια τερτίπια εκείνη, δεν τα χρειάζεται.  

Ούτε παλεύει για φίλους ανύπαρκτους. 
Ξέρει κι ο χρόνος πως είναι ένας ψεύτης. 
Του χαμογελά σαν σβήνει κεράκια του, 
γιατί 'ναι η καρδιά της φλόγα αναμμένη. 
Κι αν βάλει νυστέρι σε όσα της χάραξε, πάει να πει πως δεν τον φοβάται. 
Αυτή αξιώνεται έξω της, όπως και μέσα ανέγγιχτη. 
Δεν κάνει την όμορφη , "είναι" Ωραία. 
Ούτε την τέλεια... "είναι" σπουδαία. 
Δεν κάνει την ξέγνοιαστη, απλά χαλαρώνει. 
Να μπαίνει στη μέρα της πρώτα ο ήλιος. 
Ν' ακούει τα πουλιά, κι ύστερα τ' άλλα...

Και όταν η νύχτα απλώνει τα χέρια της, 
εκείνη τη βρίσκει να φέγγει ακόμη. 
Γιατί ως το λιόγερμα πέρασε κι άφησε 
πολλά "ευχαριστώ" και λίγα "συγγνώμη". 
Και αν στο κρεβάτι ξαπλώνει μονάχη της, 
το προτιμά απ' της τρύπιας ανάγκης 
που όσο κι αν τρέφονται ποτέ δεν χορταίνουν. 
Εκείνη γνωρίζει, σαν φύλακας άγγελος ενός δισκοπότηρου, 
πού στάζει τα χείλη κι αυτό το κορμί της. 
Έπαθε κι έμαθε να ανοίγεται ολόψυχα 
σε ένα φιλί που να την αγγίζει, σε μία αγκαλιά που να την χωρά. 

                                                                                                               Ε. Σ. (Ανέκδοτη ποίηση)

 


 
 

ShareThis