Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

  

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΤΩΡΑ" του Eckhart Tolle):
  Ο νους δεν μπορεί ούτε να αναγνωρίσει ούτε να δημιουργήσει την ομορφιά. Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, ενώ ήσουν ολότελα παρών, υπήρξε αυτή η ομορφιά, αυτή η ιερότητα. 
   Επειδή το κενό ήταν στενό και δεν υπήρχε ετοιμότητα και εγρήγορση από τη μεριά σου, ίσως δεν κατάφερες να δεις τη θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα στην αντίληψη, στην δίχως σκέψη συναίσθηση της ομορφιάς, και στην ονομασία και ερμηνεία της σαν σκέψη. Το χρονικό κενό ήταν τόσο μικρό, ώστε φάνηκε σαν να είναι μία και μόνη διαδικασία. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι από τη στιγμή που μπήκε η σκέψη, το μόνο που είχες από αυτή την εμπειρία ήταν μια ανάμνησή της.
   Όσο μεγαλύτερο είναι το χρονικό κενό ανάμεσα στην αντίληψη και τη σκέψη, τόσο πιο βαθιά πας μέσα σου, δηλαδή, τόσο πιο συνειδητός είσαι. 
   Πολλοί άνθρωποι είναι τόσο φυλακισμένοι στο νου τους, ώστε η ομορφιά της φύσης δεν υπάρχει πραγματικά γι αυτούς. Μπορεί να πουν "τι όμορφο λουλούδι". αλλά αυτο είναι απλώς μια μηχανική νοητική ετικέτα. Επειδή δεν είναι ήσυχοι, δεν είναι παρόντες, δε βλέπουν αληθινά το λουλούδι, δε νιώθουν την ουσία του, την ιερότητά του - όπως ακριβώς δεν ξέρουν τον εαυτό τους, δε νιώθουν την ίδια τους την ουσία, την ίδια τους την ιερότητα. 
   Επειδή ζούμε σ΄έναν πολιτισμό που κυριαρχείται τόσο πολύ από το νου, το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της μουσικής και της λογοτεχνίας είναι, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, χωρίς ομορφιά, χωρίς εσωτερική ουσία. Ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι που τα δημιουργούν όλα αυτά δεν μπορούν - έστω και για μια στιγμή - να ελευθερωθούν από το νου τους. Έτσι, δεν είναι ποτέ σε επαφή με εκείνο το μέρος μέσα τους όπου γεννιούνται η αληθινή δημιουργικότητα και η ομορφιά. 
   Ο νους, αφημένος στον εαυτό του, δημιουργεί τερατουργήματα, και όχι μόνο σε γκαλερί τέχνης. Κοίτα τις πόλεις μας, κοίτα τους βιομηχανικούς σκουπιδότοπους. Κανένας πολιτισμός δεν δημιούργησε ποτέ τόσο μεγάλη ασχήμια.
  

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

                                     Μουσική Κώστας Καπνίσης Στίχοι Αλέκος Σακελλάριος

"τώρα που νυχτώσαμε
σφίξε μου το χέρι

Μη σε νοιάζει που το φως
είναι λιγοστό
και περπάτα δίπλα μου
όπως περπατώ"

Έτσι απλά...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

"ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΚΙΝΑ"

Μανώλης Μητσιάς
Δισκογραφία : Στο δρόμο με τα χάλκινα(1996)
Στίχοι : Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική : Kiki Lesendric
Μία σπάνια, όμορφη συνολικά μουσική συνεργασία που απορώ πώς δεν ακούγεται συχνά...
"ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ" Απίστευτος τίτλος για ένα τσιφτετέλι τόσο ωραίο, που δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην το χορέψω κοιτώντας τον ουρανό...
...και τελειώνουμε με ένα χασάπικο που τα λέει όλα!

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Δυο ποιητές, δύο τραγούδια που συνομιλούν... Και ένας ερμηνευτής ανάμεσά τους που...
Εμένα με αγγίζουν. Εσάς; 
 
 

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Κάποιες φορές το να μην πάμε πουθενά, είναι σαν να πηγαίνουμε παντού. Γιατί αυτές τις φορές η ομορφιά είναι τόσο μπροστά στα μάτια μας, που χρειάζεται μόνο λίγο να κοντοσταθούμε (ακόμα και τυχαία), να ανασάνουμε τον αέρα γύρω, για να προλάβουν τα μάτια να την συλλάβουν.  Είναι τόσο μικρή, απλή και απέρριτη, που δεν θα μας γέμιζε και ούτε θα μας ξάφνιαζε αλλιώς... Όπως φαντάζομαι πολλά από κείνα που θα 'χουμε στην ζωή μας όλοι προσπεράσει... 
Και όμως έτσι τελικά, ίσως να μην χρειάζεται να πάμε πουθενά αλλού για να την βρούμε. Να μην περάσουμε τίποτα άλλο, και άρα και να μην την προσπεράσουμε πια. Χμ...κι ύστερα ποιος θα μιλάει  ή θα τρέχει για να αλλάξει κάτι; 'Ισως αυτό να είναι η αλλαγή. Αυτό που γίνεται μέσα μας και ανοίγει την όρασή μας. Αυτό το ίδιο που ανοίγεται ύστερα μπροστά μας.

Λίγο λευκό με κόκκινο,
μια ανάσα μοναχά πληρότητας, 
και το "παντού" είναι στην βάση μας.
ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ...    ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;

Κοιτώντας στοχαστικά την οικογένεια που έφτιαξα, αυτήν που άλλαξα, αυτήν που με γέννησε, εκείνη που με μεγάλωσε, αυτήν που με ξεπροβόδισε, εκείνη που δοκίμασα, αυτήν που ονειρεύτηκα, εκείνη που δεν γνώρισα ακόμα μα ... και εκείνη την Άλλη που κάποιες φορές στον βαθύ πόνο νοστάλγησα σαν από μια βαθύτερη και απ' τον πόνο, επιθυμία λύτρωσης και όχι ανάμνηση, κατέβηκαν τα λόγια σαν σηματοδότες...

Οικογένεια πάει να πει σπιτικό. Μία εστία. 
Το μέρος που διαλέγεις για να είσαι παρών.  
Είναι ένα όνομα; Μία αξία; 
Δεν είναι αγία, τη λέω ιερή. 
Κι αν λες δεν τη διάλεξες, σε διάλεξε εκείνη. 
Είναι εκεί όπου επιστρέφεις ελεύθερα. 
Και τι πάει να πει; 
Μία σπρωξιά για προχώρημα... 
Σε βλέπω κι ας μη σου το λέω...
Κουράστηκα, μα είσαι ευλογία... 
Σε ήξερα νόμιζα, μα κάθε φορά σε μαθαίνω... 
Σε νοιάζομαι ακόμα και όταν κοιμάσαι... 

Οικογένεια είν' το μαζί και όχι το χώρια. 
Σε στηρίζω κι ας μη μου το ζήτησες.  
Έτσι, γιατί  είσαι δίπλα μου...
Θρέφουμε κάτι που μας αρέσει.  
Δεν είν' τα παιδιά τα κοινά απαραίτητα, 
μα σίγουρα είναι τα όνειρα. 
Εκεί οπού η χαρά μεγαλώνει και μικραίνει η λύπη. 
Και όταν σβήνουν κεριά, τραγουδάει τουλάχιστον ένας. 

Οικογένεια πάει να πει μοιραζόμαστε... 
Ένα έδαφος για σταθερότητα 
και μία αγκαλιά για ελευθερία. 
Οικογένεια θα πει και τεντωμένο σκοινί. 
Κι άμα είσαι πάνω, θα πει ισορροπία. 
Εκεί που τα άπλυτα όλα βγαίνουν στη φόρα... 
Και στ' αλήθεια εκεί, όπου θέλεις να μείνεις γιατί σε αποδέχονται. 
Οικογένεια θα πει να οσμίζεσαι... Ποιος χρήζει την δύναμη και ποιος την σιωπή σου. 
Οικογένεια και στην διαφορά, του μόνος απ' το μονάχος. 
Οικογένεια εκεί που απλά... λογαριάζεσαι.-
                                                                           Ε. Σ.

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

"Άμαθοι στην ειρήνη"

Γιομίσαμε τις ρούγες με ανεμομαζώματα. 
Τα παιδιά μας δεν θέλουνε πια να παίξουν κρυφτό. 
Κρύβουν ό,τι απόμεινε πίσω από μία οθόνη. 
Μην κοιτάς τι κοιτούν, τι "βλέπουν" να ψάχνεις. 
Το ίδιο και με εμάς. Το ίδιο τ' αγιάζι. 
Πίσω απ΄την εικόνα, οι λέξεις - οι ανείπωτες - 
και η στοργή που γυρεύουμε... όπως κι εκείνα. 

Μία παλιά ατμομηχανή, το τραίνο που νομίζεις πως έχασες. 
Κουράστηκε απλά να παραδίδει τους χτύπους του.  
Είναι και η οθόνη στη μέση... Ξεγελά τις καρδιές 
που δεν ξέρουνε πόλεμο, τις άμαθες όμως και στην ειρήνη.  
Σαν τα παιδιά μας και πάλι, που τους μεγάλους καμώνονται,  
πιασμένα από μία ιδέα. Δεν μεγαλώσαμε ακόμα σου λέω, 
για να την γιορτάσουμε. Να δούμε αυτό το "μεγάλο"παιγνίδι. 

                                                                                    Ευαγγελία

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

ΣΤΙΓΜΕΣ...

Γιατί η ομορφιά είναι εδώ. 
Γιατί η Ζωή είναι εδώ. 
Γιατί η στιγμή είναι εδώ. 

 Στίχοι: Πάρης Μίτσος
Μουσική: Μιχάλης Νικολούδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Σκουλάς
Άλλες ερμηνείες: Νίκος Ξυλούρης

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον Ήλιο-Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό.

Και χωρίς τα φτερά δεν φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά.

Λευτεριά στους ανέμους ζητάω
έχω πάψει να είμαι θνητός
ανεβαίνω ψηλά κι αγαπάω
δίχως σώμα χρυσός αετός.

Και χωρίς τα φτερά δεν φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά.

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον Ήλιο-Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΩΡΑ!!

ΑΝ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ Η ΛΕΞΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ, ΑΝ Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΕ ΤΑΛΑΝΙΖΕΙ, ΚΑΙ ΑΝ Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΑΚΡΙΝΟΣ ΣΥΓΓΕΝΗΣ, ΕΛΑ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 8, ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ! ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ!
 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΕΡΕΤΗ
 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΜΠΕΣ ΕΔΩ: http://www.inevart.com/#!lifestyle/c14ak
ΥΣ. ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΩ, ΣΤΟ ΑΛΙΚΟ!
ΟΙ Έλληνες & Ξένοι Δημιουργοί
Και η Ένωση εικαστικών ΔΙΩΝΗ
Σας Προσκαλούν στην
Ομαδική Εικαστική Έκθεση
ΕΜΠΝΕΥΣΗ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Στο ΑΛΙΚΟ Αγ. Δημητρίου 16 ψυρρη
Στις 20/1/2016 και Ώρα 18.30


ΘΑ ΧΑΡΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ!

ShareThis