Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

"Πιάσε"

"Να μείνεις" μου λέει η φωνή. 
"Να μείνεις ν' αφουγκραστείς το σύμπαν"! 
-Γιατί; 
"Ν' ακούσεις... πόσο μικρός, πόσο μεγάλος είσαι... 
Και... τα οράματα που 'χει η πανσέληνος."
-Τι;  
"Πως κάποτε κάποτε γίνεται γη. 
Κι είναι εκείνη η νύφη..." 
-Κι ύστερα τι; 
"Γαμπρός της ο θάνατος που απλώνει σεντόνι." 
-Ως τότε που η πέτρα θ' ανθίζει χορτάρι, δε γίνεται! 
Δε γίνεται λέω! 
"Εκείνη ονειρεύεται. Όνειρο είναι, μη σκας. 
Εκείνη αυτό ξέρει. Τούτο το τέλος... "
-Γιατί να 'χει τέλος; 
Φωνή δεν ακούω. Αρχίζει η βροχή. 
"Να μείνεις" μου λέει, "να μείνεις!" κι αυτή. 
"Εδώ ως το κόκκαλο... "

-Γιατί; 
"Σου φέρνω το σύμπαν. 
Νιώσε... πόσο μικρός, πόσο μεγάλος είσαι... 
Δικά σου τα οράματα. Πιάσε!" 
-Ως τι; 
"Χτίσε και φτιάξε, γκρέμισε, χάλασε εσύ! 
Συνέχεια ή τέλος σου όρισε... εσύ. 
Ως τόσο μικρός, ως τόσο μεγάλος.
  
                                                                                                        Ευαγγελία 
                                                                                  ( Από τη συλλογή "Η κυρά των φεγγαριών")

ShareThis