Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Αυτή η… επιπολής ασφάλεια...


   Πασχίζουμε με κάθε τρόπο να συντηρηθούμε μέσα της. Στα όρια που νομίζουμε, εμείς πως τα φτιάξαμε. Και κάθε μέρα, κάθε ώρα, κοιτάζουμε γύρω τα τρύπια της τείχη, λες και με βλέμματα αγωνίας και μόνο, θα μπαλώσουμε κάτι. Τη λάβα που ξεχύνεται απ’  του θυμού μας το καζάνι, να σταματήσουμε εκεί, εντός των τειχών, μη δούνε οι άλλοι…
   Αυτοί οι άλλοι που καθορίζουνε πάντα τον κύκλο μας, την τάφρο ολόγυρα, που μοιάζει τόσο πολύ με τη δική τους, και που κανείς δε δρασκελίζει. Αν το ‘κανε, ίσως και να ‘βλεπε τούτο το κόκκινο από του θυμού τις τρύπες. Κι ίσως η μοναξιά του να λιγόστευε έτσι, καθώς αυτό το χρώμα, αυτό το συναίσθημα, ενώνει φυλακές, ζωές και αισθήσεις.
   Αλλά, τότε θα κατέστρεφε και την επιπολής του ασφάλεια! Και τι θα ‘κανε τότε; Που όλοι αυτοί που πάσχισε τόσο να τους μοιάσει,- με γυναίκα, σπίτι και παιδιά, αυτοκίνητο, «καλή» δουλειά,- αλλοίμονο θα βλέπανε τότε, πόσο δυστυχής και αιμάτινος είναι;  
   Τι θα γινόταν άραγε αν απ’ τις ρωγμές, του θυμού μας η φόρα ξεχύνονταν, γκρεμίζοντας τις φυλακές; Ορίζοντας κήπους ανοιχτούς κι αυλές ολόγιομες από φεγγάρι και από ανθρώπους… Που θα βλέπανε ναι, τη γύμνια μας, τα αναρριχώμενα θέλω και τα απότιστα όνειρα. Κι όσοι ανθρώποι-πουλιά εκμαυλίσαμε στου εγωισμού μας την πείνα, αν φεύγανε, άθρεφτοι όντας  όλοι από αγάπη, τι θα γινόταν;
   Θαρρώ πως στον καινούριο τον τόπο, θα κάθονταν εκείνο το λεύτερο κομμάτι της φύσης μας, δικής σου, δικής μου, δικής μας ή άλλων. Καθώς η αγάπη αρέσκεται λεύτερη και έξω από τείχη ανασαίνει. Σε καμία ασφάλεια δεν πιάνεται, μοναχά στης στιγμής της την τέλεια ευκαιρία…
   Και ακόμα μου λες είναι λίγη; 


ShareThis