Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

"Δεν έχει σκοπό. Είναι."

   Έξω, μια κρύα νύχτα που μπάζει από παντού παράπονο. Ορθή μπρος στο τζάμι της κουζίνας. Τα μάτια μου στυλωμένα σε ένα κουμ-κουάτ κατάμεστο από καρπούς. Προστατευμένο απ' το βοριά και ακίνητο. Τη μνήμη μου θαρρώ στοιχειώνει ένα κουμ-κουάτ. Υπενθύμιση της χαράς. Έξω εκεί, σε απόσταση από μένα τόση όση για να τη βλέπω. 
   Θυμάμαι και ρωτώ. Τι συμβαίνει; Γιατί οι άνθρωποι αντιστέκονται τόσο στη χαρά; Γιατί τη σκιάζουν κι αρρωσταίνουν; Γιατί δεν μπορούν να την πάρουν; Μόνο να καμώνονται τους χαρούμενους συνήθισαν, σαν τα χαμόγελα γιορτής σε κοινωνικές μαζώξεις;... ή σαν τα ιδρωμένα αγκομαχητά  δευτερολέπτων σε ερωτικές  συνευρέσεις άψυχες, που και τα δυο έτσι κι αλλιώς με μια απομόνωση καταλήγουν... Εκεί καθώς αποσύρεται το βλέμμα και το κεφάλι γυρίζει αλλού σαν για να συλλάβει τη σκέψη που έκανε ή για να την κρύψει ...άμα προλάβει. 
   Η αληθινή χαρά όμως, ετούτη είναι απροκάλυπτη. Ούτε πολλή ούτε λίγη. Ούτε κρυφή ούτε φανερωμένη. Δεν έχει σκοπό. Είναι. Εκεί. Σαν το απλό κουμ- κουάτ. Μικρή και μεγάλη. Τοσοδούλα  κι ολόκληρη.


ShareThis