Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Κάποιες φορές το να μην πάμε πουθενά, είναι σαν να πηγαίνουμε παντού. Γιατί αυτές τις φορές η ομορφιά είναι τόσο μπροστά στα μάτια μας, που χρειάζεται μόνο λίγο να κοντοσταθούμε (ακόμα και τυχαία), να ανασάνουμε τον αέρα γύρω, για να προλάβουν τα μάτια να την συλλάβουν.  Είναι τόσο μικρή, απλή και απέρριτη, που δεν θα μας γέμιζε και ούτε θα μας ξάφνιαζε αλλιώς... Όπως φαντάζομαι πολλά από κείνα που θα 'χουμε στην ζωή μας όλοι προσπεράσει... 
Και όμως έτσι τελικά, ίσως να μην χρειάζεται να πάμε πουθενά αλλού για να την βρούμε. Να μην περάσουμε τίποτα άλλο, και άρα και να μην την προσπεράσουμε πια. Χμ...κι ύστερα ποιος θα μιλάει  ή θα τρέχει για να αλλάξει κάτι; 'Ισως αυτό να είναι η αλλαγή. Αυτό που γίνεται μέσα μας και ανοίγει την όρασή μας. Αυτό το ίδιο που ανοίγεται ύστερα μπροστά μας.

Λίγο λευκό με κόκκινο,
μια ανάσα μοναχά πληρότητας, 
και το "παντού" είναι στην βάση μας.
ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ...    ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

ShareThis