Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

"κι από μέλι γάλα..."


Χορεύονται τα νανουρίσματα; 
Και όμως ... χορεύονται!
Τόσο που ταξιδεύει αυτό το τραγούδι και η φωνή, σαν σε μια αγκαλιά. 
Απ' την πρώτη φορά, σε μια θετρική παράσταση, το άκουσα με συγκίνηση. Ευχαριστώ τη Μαρία Ρούσση που με άγγιξε. Και από τότε, κάθε φορά που το συναντούσα, κάτι δονούνταν μέσα μου. 
Το πρωτοχόρεψα σε ένα εργαστήριο 5ΡΥΘΜΩΝ πριν ένα μήνα, δακρύζοντας. Και ευχαριστώ τη δασκάλα μου Πάττυ Πετροπούλου για την επιλογή της. Σήμερα όμως, που το διάλεξα σπίτι μου να τ' ακούσω, μόλις άρχισε, κινήθηκαν πρώτα τα χέρια και άπλωσαν στο χώρο, και ύστερα το σώμα με χέρια ανοιχτά και μάτια κλειστά, κεφάλι αφημένο πίσω και ευγνωμοσύνη, στριφογύριζε σα να 'θελε κάτι ν' αγγίξει και να αγγιχτεί. Κι εκεί, μέσα στην τόσο απλή κίνηση, ένιωσα ξαφνικά για ποιον και γιατί δάκρυζα. Για τον πατέρα μου, και για την αγκαλιά που δεν χόρτασα...
-Μα, τόση αποδοχή πώς θα την αναγνώριζα στη ζωή, και πώς θα γνώριζα το πότε και πού δεν υπάρχει, αν δεν την είχα γευτεί έστω και λίγο μαζί σου;  
                                                                                                     
                                                                                                               Σ' ευχαριστώ πατέρα. 

Το πλούσιο ταξίδι

ShareThis