Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

"Ενοποίηση"

"Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, πέφτει και σε πλακώνει"... 
Είπα να το σεβαστώ λοιπόν, μιας και όταν έγινε χάρηκα τόσο πολύ, και το παραθέτω εδώ ξεκινώντας αρχικά από ένα απαντητικό γράμμα στον άνθρωπο που ψάχνοντας στο διαδύκτιο, βρήκε και επέλεξε το ποίημά μου "Μισή" για μια σημαντική εκδήλωση με στόχο την ενότητα πολλών φορέων και συλλόγων στο νομό Πέλλας, και αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης. 

Στις 18 Μαρτίου 2017 - 12:37 μ.μ.
  
 Ό,τι σας γράφω μπορείτε να το μεταφέρετε ατόφιο στην συνάθροισή σας, για την οποία εύχομαι να λειτουργήσει αληθινά σαν σημείο εκκίνησης μιας ουσιαστικής ενότητας ανάμεσα στους συλλόγους που εκπροσωπούνται, και ανάμεσα στους ανθρώπους που τους απαρτίζουν και ωφελούνται από την ύπαρξή τους.
   Καταρχήν για τον τριπλό λόγο της σημερινής ημέρας, με μεγάλη χαρά, τιμή και συγκίνηση, δίνω την άδειά μου να απαγγείλει το ποίημά μου "Μισή" ο Αντώνης. Μακάρι να το γνώριζα πιο νωρίς, για να έρθω να τον ακούσω. Σε ένα ποίημα με το οποίο συμβολίζω την ανάγκη αναγνώρισης, αποδοχής και ενότητας με καθετί που μοιάζει διαφορετικό μέσα μας και γύρω μας. Γιατί ο καθένας θέλει να αγαπιέται. Από το σύμπαν ως την πιο μικρή μονάδα, και από τον άνθρωπο ως την Θεία Πηγή της άπειρης αγάπης των πάντων, που γνωρίζει σοφά τι Ποιεί την κάθε στιγμή... Σας μιλώ εδώ και σαν μητέρα με την ευλογία ενός γιου που έφερε στη ζωή μας μια μορφή εγκεφαλικής παράλυσης, και σαν δημιουργός, μα πρωτίστως σαν άνθρωπος που ένιωσα την δική μου βαθιά ανάγκη να αγαπηθώ όπως είμαι, σκύβοντας και βλέποντας μέσα μου την διαφορετικότητα και την ατέλεια, αλλά και την σοφία που ενέχεται ακόμα και σε ό,τι δεν μου αρέσει. Και σας εξηγώ...
    Αυτή η ίδια σοφία με έφερε πρώτη φορά στα μέρη σας δεκαπέντε χρονών να εργαστώ στα καπνοχώραφα για αρκετά Καλοκαίρια, Έφηβη τότε, ένιωθα βαριά την φυλακή και καταπίεση όλων εκείνων των συναισθημάτων αδικίας, θυμού, οργής, ματαίωσης, ακόμα και ντροπής που έχει η σκληρή εργασία πριν την ενηλικίωση, και μάλιστα σε ξένο τόπο. Τόσο βαριά, που για τρία χρόνια μετά, αφού σταμάτησα και ενώ τελείωνα το Πανεπιστήμιο, έβλεπα ακόμα εφιάλτες πως δούλευα εκεί! Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο...Ευλογία είναι ό,τι συμβαίνει στην ζωή μας.Γιατί ποτέ δεν θα φανταζόμουν έναν τέτοιο κύκλο τριάντα πέντε χρόνων ζωής, που η Θεία Σοφία επέλεξε και με ξαναφέρνει εδώ σήμερα. Από τότε δηλαδή που ντρεπόμουν να φανερώσω τα χέρια με τα μαύρα μου νύχια απ' τον καπνό, ως τώρα που φανερώνω κάτι απ' την καρδιά μου, με αυτό εδώ το ποίημα. Και σας ομολογώ επίσης εδώ, σε μια τέτοια μέρα αφιερωμένη στην ποίηση, πως "τα πιο βαθιά λόγια μου του ποιητή, έρχονται από έναν Άγιο τόπο, όπου συναντιούνται οι επιθυμίες με τις ανάγκες."
   Με πολλή ευγνωμοσύνη λοιπόν και ευτυχία για την συνεύρεση και αυτό το μοίρασμα, σας ευχαριστώ και σας χαιρετώ.

Ευαγγελία Σερέτη.

Υ. Σ: Στην διάθεσή  σας ειλικρινά, για ότι θα μπορούσα να συντελέσω από την δική μου θέση για την ειρήνη και την ενότητα.

Παρακάτω είναι η σχετική δημοσίευση που αντέγραψα εν μέρει από το http://www.anatolikdapmea.gr που είναι η επίσημη ιστοσελίδα του

ΕΝΟποίηση
Στις 18 Μαρτίου 2017 είχαμε τη χαρά και την τιμή να συμμετάσχουμε σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση με την ονομασία «ΕΝΟποίηση» που έγινε για πρώτη φορά στην πόλη μας, αφιερωμένη στην παγκόσμια ημέρα ποίησης στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πέλλας.

Στην εκδήλωση αυτή που είχε στόχο την ενοποίηση συλλόγων και φορέων πήραν μέρος πολλοί σύλλογοι και φορείς όπως το ΕΕΕΕΚ, το ΚΕΔΔΥ, το ΚΑΠΗ, το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, το Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου, ο Σύλλογος Φίλων Νοσοκομείου, ο Σύλλογος Καρκινοπαθών, η Ομοσπονδία Γυναικών, ο Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων, ο Σύλλογος Εποχιακά Απασχολούμενων Γυναικών, Εκπρόσωπος του ΚΔΑΠ – ΑμεΑ Γιαννιτσών, ο Ανέστης Κολυμπάρης με το ποίημα της Ευαγγελίας Σερέτη – την ευχαριστούμε πολύ για την άδεια που μας έδωσε να παρουσιάσουμε το ξεχωριστό ποίημά της με τίτλο «Μισή» – ο Ανέστης το απήγγειλε εξαιρετικά εντυπωσιάζοντας το κοινό που κατέκλισε την αίθουσα.

Το αναφερόμενο ποίημα: 



                        Μισή    

Το χέρι σου απλώνεις κομμάτι απ’ τον ήλιο,  

σελήνη σου δίνω μισή από χέρια·

αιώνια κύκλο γυρεύει το φως τους
κι εμείς στη σκιά τους χανόμαστε χώρια.


Με βήμα που ξέρει πού είναι ο δρόμος,

κοιτάζω ψηλά εσένα να φτάσω
κι αν κάτι μου λείπει δε θέλω να ψάχνω
αγάπα με τώρα που είμαι όπως είμαι.


                                                                                                          

ShareThis