Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

"Περίσευμα"

Μια μέρα που φεύγαν τα χελιδόνια σαν τούτη, 
που οργώναν τον Ουρανό να μη μείνει κανένας ξοπίσω, 
και η σκιά τους τρεχάμενη χαράκωνε τα δέντρα, 
άφηνα πίσω το κουτάλι να συναντάει το πιάτο του γιου μου 
για να σηκώσω την πέτρα που 'χε καθήσει εδώ 
στην καρδιά μου.
"Μάνα έχει άλλη;" Ομελέτα ζητoύσε εκείνος - 
και οι λέξεις χτυπούσαν τα πλήκτρα του νου μου. 
Όχι δεν έχει, -λέω έξω και μέσα. 
"Ωραία είναι!" Ναι, αλλά πoια; -ρωτάω από μέσα. 
Η ομελέτα ή μήπως η μέρα που κράζει φυγή;
Σύναξη, φυγή, αποχώρηση... 
Τι 'ναι τούτο το πάνω που μοιάζει με κάτω; 
Κι ύστερα ποιος θα σημαίνει στην κάθε μια μέρα την Άνοιξη; 
Ετούτο που έφτασε είναι αλλιώτικο ξέρεις... 
Μήτε Φθινόπωρο, μήτε Χειμώνας. 
Άμα η ανάσα σηκώνει ταφόπλακα, 
ύστερα τ'άλλα, μικρά ή μεγάλα, ποιος τα χρειάζεται;

                    Ευαγγελία 
                                (Από τη συλλογή "Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας")


ShareThis